Indigxenaj Popoloj estas la kuratoroj de netrotakseblaj naturaj kaj kulturaj valoroj.
Ili estas ankaux la portantoj de esencaj sagxo kaj scio. Kaj tamen tre malmultaj registaroj konsideras ilin egalrangaj partneroj, aux ecx nur respektas iliajn elektojn aux apogas iliajn aspirojn.
La dauxranta ruinigo de iliaj vivmedioj, iliaj lingvoj kaj iliaj mondoj, domagxas al ni cxiuj. La Jardeko por la Indigxenaj Popoloj, proklamita de UN (1995-2004) sxajnas ne bremsi tiun negativan evoluon.

Tio sxajnas esti bonsenca demando, sed:
     oni povas lerni regi Esperanton multe pli rapide kaj bone ol la Anglan kaj ID celas rapide estigi veran komunikadon inter la membroj de la reto;
     la neuxtraleco de Esperanto ebligas kontakton je bazo de egaleco kaj respektas la indigxenajn lingvojn; elekto de la Angla malavantagxigus multajn ne-okcidentajn popolojn;
     Esperanto, dank' al gxia sistemo de vortformado, estas pli tauxga por esprimi konceptojn ligitajn al certa kulturo, kaj novajn estigxantajn per interkultura kunlaboro;
     fine, lerni Esperanton faciligas la akiron de aliaj fremdaj lingvoj.
Esperanto tiucele montrigxas ora sxlosilo.

Kiel ni prezentas Esperanton kadre de ID?
`Oni povus kompari Esperanton al Lego (konstru-ludo kun briketoj cxiel kombineblaj): simpla, facile uzebla, sed kun senfinaj ebloj.
Gxi prezentas nekontesteblajn avantagxojn:
     gxi estas surprize facile lernebla,
     gxiaj gramatiko kaj prononco estas regulaj,
     novaj vortoj estas facile formeblaj laux deziro.
Post pli ol cent jaroj da intensa uzado fare de largxa kosmopolita komunumo, gxi nun estas vivanta lingvo kun ricxa literaturo. Gxi estas libera de cxia naciismo kaj estis projektita por kunligi la popolojn. Cxiu kiu partoprenus Universalan Kongreson de Esperanto, estus konvinkita: 3500 delegitoj el 100 malsamaj landoj kaj ecx ne unu interpretisto!
Suficxe multaj profesiaj retoj jam longtempe uzas Esperanton.'